Stockyard

Vandaag hebben we een stockyard (veilingplaats) bezocht. Misschien wel een van de droevigste plaatsen voor dieren na het slachthuis. Meestal is het slachthuis dan ook de volgende stop.

We werden goed voorbereid op wat kon gebeuren en mochten geen activistenkledij dragen of camera's of zo meenemen.

Bij het binnenkomen zie je de dieren die per opbod zullen verkocht worden achter houten afsluitingen staan. Ze worden vervolgens per soort en grootte een ruimte binnen gedreven en gaan daarna één per één de ring binnen waar ze gekeurd worden en onder de hamer gaan.

Het spreekt vanzelf dat ze niet met lieve woorden en aanrakingen behandeld worden. Gelukkig waren we geen getuige van zwaar misbruik maar er werden wel stokken gebruikt om ze naar de juiste plaats te drijven. Hier valt alles onder de wet. Ze mogen geslagen, geschopt, voortgesleurd worden zonder dat er sprake is van een overtreding. Ze worden behandeld als voorwerpen en zijn nog minder waard dan een gsm.

Eigenlijk is dit vooral een plaats om van de bijproducten van de melkindustrie af te geraken, mannelijke kalfjes dus. Meteen na de geboorte worden ze van de moeder weggenomen zodat alle melk voor menselijke consumptie kan gebruikt worden. Het is hartverscheurend om hen te horen roepen om hun moeder. Ook de moederkoeien roepen soms nog dagenlang om hun afgenomen kalf, steeds opnieuw, jaar na jaar bij ieder afgenomen kalf tot ze na 3 à 4 kalveren zelf geslacht worden.

De kalfjes die geveild werden waren allemaal tussen een dag en een week oud en zelfs de navelstreng hing er nog aan. Sommigen staarden wanhopig voor zich uit, anderen probeerden op onze vingers te zuigen op zoek naar melk. De meesten waren verstijfd van angst en een paar enkelingen huppelden in het rond met hun beentjes in de lucht, hun laatste vreugdesprongen...

Ik kon ze zelf niet aanraken want dat zou mijn hart gebroken hebben. Ik heb hen sterkte gewenst en me verontschuldigd voor mijn medemensen. Ik heb me zelf ook schuldig gevoeld omdat ik zolang wel zuivel gegeten heb.

Ik hoop dat deze praktijken over niet al te lange tijd niet meer nodig zullen zijn. Er bestaan immers zoveel gezonde en lekkere alternatieven voor melk waar geen leed aan te pas komt.

We hebben dus zelf geen beeldmateriaal maar voor wie wil zien hoe het er in een stockyard aan toe gaat: http://www.youtube.com/watch?v=bUZ0uxpfBWA

En we hebben ook vrolijke beelden die jullie zeker moeten zien:
http://www.youtube.com/watch?v=7IoFZssCMn4
http://www.youtube.com/watch?v=fB6lbMxhCgM&feature=channel

Pig Checks

Dat varkens erg sociale dieren zijn wist ik al, maar toen we 'pig health checks' deden (ieder individu volledig onderzoeken) werd ook hun intelligentie en hulpvaardigheid ten op zichte van familieleden goed zichtbaar.

Omdat varkens nogal moeilijk te onderzoeken zijn en omwille van onze eigen veiligheid worden ze met een touw rond de neus vastgezet aan een paal. Op het moment dat het touw strak komt te staan rond hun neus voelen ze dat ze gevangen zitten en beginnen ze te gillen. En gillen is hierbij echt licht uitgedrukt. Het geluid dat ze maken gaat door merg en been en het klinkt zo menselijk! Ik kreeg er de tranen van in de ogen terwijl ik heel goed wist dat het voor hun goed was.

Ik bedacht hierbij dat het echt verschrikkelijk moet zijn om in een varkensslachthuis te werken. Niet alleen omwille van het feit dat je de dieren doodt, maar vooral omdat hun geschreeuw zoveel lijkt op dat van een mens. Ik veronderstel dat ze oorbeschermers dragen, ik kan me anders niet voorstellen dat je zo'n job kan blijven doen.

Dankzij hun intelligentie weten ze erg goed wat er te gebeuren staat. Daarenboven hebben ze een zeer goed geheugen: je kan een varken één keer misleiden, maar een tweede keer lukt het nooit.

Freston was het eerste varken dat we vastbonden in een apart gedeelte van de stal. Zijn moeder, Nici trok zich vreemd genoeg niet veel aan van zijn geschreeuw. Ze heeft zoveel vertrouwen in ons en weet ook dat we geen kwaad doen dat ze het de moeite niet vond om zelfs maar te komen kijken. Rose daarentegen, die als zwaar getraumatiseerd varken opgevangen werd, vertoonde heel ander gedrag. Ze was één van de 80 varkens die na een overstroming gered werd in Iowa. Ze stond op een oever met haar dode biggetjes. Ze was uitgehongerd maar probeerde nog steeds haar biggetjes weer tot leven te wekken. Als zeug had ze vermoedelijk al ettelijke malen haar baby's zien wegnemen. En ze was niet van plan om ze deze keer kwijt te geraken. Uiteindelijk kon ze toch weggenomen worden en werd ze naar hier gebracht. Niemand kon bij haar in de buurt komen en zelfs bij de minste aanraking begon ze luid te gillen. Toen Nici echter beviel begon Rose helemaal open te bloeien. Ze droeg zorg voor de biggetjes als waren ze van haar. Vijf van hen leven hier nog steeds, en samen met Nici en nog een andere zeug vormen ze een zeer hechte groep die nooit meer zal gescheiden worden.

Voor Rose kwamen er dus waarschijnlijk erg slechte herinneringen naar boven toen ze Freston zo hoorde schreeuwen. Ze wou hem te hulp komen en gelukkig was de poort goed dicht want het zo vriendelijke varken zou ons anders aangevallen hebben. Ze ging zo hevig te keer dat ze zichzelf verwond heeft aan haar neus.

Nog een ander merkwaardig feit was dat toen we in de weide varkens gingen lokken, er één van de varkens die al onderzocht was een groepje tegemoet liep. Ze gingen toen allemaal in een cirkel staan met de kop omlaag en naar elkaar toe. Het onderzochte varken maakte zachte geluiden en het leek alsof hij tegen de anderen aan het fluisteren was wat onze plannen waren. Dit kan natuurlijk onze interpretatie zijn maar zowel Eveline als ik hadden dezelfde indruk toen we dat zagen. En nadien wou geen enkel varken ons nog volgen...

Baby's

Gisteren kregen we een oproep van een mevrouw die 5 dagen geleden bij het uitladen van een schapentransport aanwezig was. Toen de schapen uitgeladen waren zag ze een dood lammetje liggen. De eigenaar 'tja er zal er één bevallen zijn onderweg...' en toen zag ze ook nog een levend lammetje. De man vertoonde geen enkele interesse in het diertje en op de vraag of de moeder ervan niet te vinden was kon hij alleen maar lachen. Alle schapen waren bestemd voor een lifestockmarket, dus om ter plekke ritueel geslacht te worden. De vrouw kreeg het diertje mee en verzorgde het zo goed mogelijk tot ze begon in te zien dat een lammetje een schaap wordt en ze het dus eigenlijk niet kon houden.

We reden er dus gisteren om, ons verwachtend aan het ergste. Het diertje had immers geen biestmelk gekregen en werd gevoed met babymelk voor mensenbaby's. We ging vlug nog binnen in K-mart om pampers waar we hulp nodig hadden om de juiste pampers te vinden. Ze zullen het daar zeer verdacht gevonden hebben: 3 vrouwen met vuile kleren die om pampers voor een grote baby vragen...

Toen de deuren opengingen van de wagen waarin het zich bevond, begonnen we alledrie tegelijkertijd te gillen van vertedering. We werden bekeken door 2 gitzwarte oogjes en het beestje zag er springlevend uit. Ik gaf het direct melk waar het gretig van dronk. Daarna viel het in de auto op mijn schoot in slaap. Ik werd nog ondergeplast en ondergepoept maar dat nemen we er allemaal met plezier bij :-)

Bij aankomst in veganhouse waren de reacties dezelfde. Er kwamen ook nog anderen van op de boerderij op bezoek. Telkens als er een nieuw dier bijkomt, leeft iedereen hier mee alsof het een nieuw lid van de familie is.

Veganhouse was in een mum van tijd omgetoverd tot een stal, want ook het geitje Evan kreeg er sinds gisteren zijn stekje. De nacht verliep zoals verwacht heel goed voor het lammetje en heel slecht voor mij. Hij sliep bij me in bed, dus ik heb eigenlijk geen oog dicht gedaan.

Deze morgen was Evans toestand weer achteruit gegaan. We besloten hem dus voor de 3de keer naar de dierenkliniek te brengen. Ze zeggen er steeds dat er niets met hem aan de hand is maar een jong geitje hoort levenslustig te zijn. Daarnet kregen we een telefoontje van het meisje dat hem voerde dat hij onderweg gestorven is. Er zijn al heel wat tranen gevloeid. We hebben echt alles proberen doen voor hem en voelen ons in de steek gelaten door de dierenkliniek.

Angelo, het lammetje zorgt wel voor verstrooiing. Hij huppelt en springt in het rond en volgt iedereen die in de buurt is.

Hij moet wel zo snel mogelijk een bloedtransfusie krijgen om hem de antistoffen te geven die hij momenteel niet heeft.

Iedereen duimen dat hij het haalt!

verdwaalde geitjes

Gisteravond moest Eveline de hokken weer afsluiten. Plots hoorden we haar via de walkietalkie vragen vanwaar die 2 geiten kwamen die bij de varkens liepen. Er kwam geen antwoord van het witte huis (hoofdgebouw) dus gingen Corey en ik met de zaklamp een kijkje nemen. We dachten eerst dat de geiten niet van bij ons waren maar ze waren wel overdreven lief. Toen herkende ik één van in de schapenstal. We waren er vandaag nog bij geweest en hij was de hele tijd de schapen aan het wegbokken omdat hij al de aandacht voor zich alleen wou. Hij heeft zelfs geprobeerd om op mijn schoot te kruipen. Hij zag er nu allesbehalve fel uit en toen we aanstalten maakten om hen naar hun stal te begeleiden (3 weiden verder) liepen ze mooi achter elkaar achter ons aan. Het was zo'n grappig zicht: ik vooraan met mijn zaklamp, daarachter de 2 geiten en achteraan Eveline met een zaklamp. Ze waren erg gelukkig hun stal terug te zien. Het is nog altijd onduidelijk hoe ze in godsnaam zo ver weg geraakt zijn.


We hebben vandaag ook geluncht met Gene Bauer (voor velen het hoogtepunt van de maand). Een zeer charmante man die heel wat te vertellen heeft. En niet eenvoudig om een sandwich (American style, dus met veel te veel beleg in) op een fatsoenlijke manier op te eten voor zijn neus. Hij merkt ook in de VS een groeiend bewustzijn. Maar voeding is nu eenmaal een onderwerp waarbij de traditie en gewoonte zo hard ingebakken is, dat het een moeilijke taak is om hierop in te spelen. Mensen zijn volgens hem medelevende wezens die geen geweld willen en niet willen doden. En dit staat lijnrecht tegenover wat er gebeurt met de dieren die hun voedsel worden.
Maar zoals Martin Luther King ooit zei; 'When our days become dreary with low-hovering clouds of despair, and when our nights become darker than a thousand midnights, let us remember that there is a creative force in this universe, working to pull down the gigantic mountains of evil, a power that is able to make a way out of no way and transform dark yesterdays into bright tomorrows. Let us realize the arc of the moral universe is long but it bends toward justice'

We hebben hem gevraagd of we hem mogen interviewen voor het EVA magazine en het zal nog deze maand doorgaan. Hij was trouwens erg enthousiast over EVA en onze donderdag veggiedag! :-)

Baby's op ons bord

Door de varkens hier te zien in Farm Sanctuary realiseerde ik me hoe groot die dieren eigenlijk worden. En nee, het zijn geen speciale soort varkens. Het zijn diegene die in de VS en ook in Europa gekweekt worden voor het vlees. Er is 1 klein varkentje Fiona, die nu zes maanden oud is en hier nog steeds wordt gezien als 'het kleintje' (haar verhaal zie je hieronder). En ook al is ze niet meer dan een biggetje, toch worden ze op deze leeftijd normaal gezien geslacht. Ik berekende daarom eens hoe oud de dieren naar mensenleeftijden omgerekend eigenlijk zijn wanneer ze op ons bord belanden (welja, niet op mijn bord natuurlijk ;-) ) of wanneer ze geslacht worden omdat ze niet meer voldoende produceren.

Ik baseerde me daarbij op de gemiddelde levensverwachting van Belgen en op de leeftijden die deze dieren kunnen halen in gewone omstandigheden.

broiler kip (vleeskippen): geslacht op 45 dagen,

komt overeen met mens van 1 jaar oud

varken: geslacht op 6 maanden,

komt overeen met mens van 4 jaar oud

kalf: geslacht op 8 maanden

komt overeen met mens van 2,7 jaar oud

dikbilrund (vleesrund): geslacht op 2 jaar

komt overeen met mens van 8,3 jaar oud

leghen: geslacht op 13 maanden

komt overeen met mens van 8,6 jaar oud

melkkoe: geslacht op 5,6 jaar

komt overeen met mens van 22,3 jaar oud

Dus eigenlijk worden dieren gegeten die niet eens de volwassenheid bereikt hebben.

Op de foto hierboven zie je rechts Fiona staan. Ze staat naast een middelgroot varken (van ongeveer 1,5 jaar oud).

Fiona:

Fiona is het wegwerpprodukt van de instensieve varkensindustrie. Er wordt gestreefd naar het bekomen van steeds grotere worpen (30 biggen per zeug terwijl wilde varkens slechts 5 biggen werpen). Hierdoor zijn er reeds bij de geboorte al zwakkere biggen die meestal vrij snel sterven en tijdens de 2 weken dat ze bij hun moeder kunnen zogen (biggen zijn eigenlijk tijdens de eerste 3 levensmaanden volledig afhankelijk van moedermelk) vallen er nog eens een aantal biggen uit doordat ze niet op kunnen tegen de concurrente met de sterkere uit het nest.

Nog voor de biggen naar de vetmesterij gebracht worden is 20 % van het nest gestorven. Meestal worden ze op een erg gewelddadige manier gedood of ze sterven een langzame dood door uitputting of verhongering. Fiona en haar broertje waren te zwak om naar de vetmesterij te brengen en werden aan hun lot over gelaten. Ze waren er zo erg aan toe dat ze onmiddellijk naar de dierenkliniek gebracht werden. Voor haar broertje kwam alle hulp te laat, maar Fiona haalde het en is nu een vrolijk biggetje met een uitzonderlijke eetlust en verkenningsdrang.

Ps: deze foto is een aantal maanden geleden genomen. Ze is nu een stuk groter.

Evan en Angie

Evan:

De dag nadat we op Farm Sanctuary aankwamen kwam er een oproep om een redding te doen. Er was een geitje ontsnapt vanop een markt in New York City. Op de markten daar worden dieren te koop aangeboden en dan ter plekke geslacht. Dit geitje wist te ontsnappen en werd door Farm Sanctuary opgehaald. Bij aankomst bleek het beestje amper 2 maanden oud te zijn. Het was uitgeput, ondervoed en had een longontsteking. Na een dag ging het erg achteruit en moest het naar de dierenkliniek. Daar onderging hij 2 bloedtransfusies en sinds gisteren is het terug op de boerderij. We zijn natuurlijk allemaal heel blij dat hij weer begint te eten en om aandacht vraagt. Voorlopig zit hij nog in afzondering omdat hij ook te jong is om al in de kudde geïntroduceerd te worden. We gaan hem zoveel mogelijk knuffelen in de stal en nemen hem in de namiddag mee in het zonnetje in de weide.


Angie werd ongeveer 11 jaar geleden gered met nog een 60-tal andere varkens uit een vrachtwagen. De bestuurder had zijn volgeladen vrachtwagen langs de weg achter gelaten om onbekende redenen. De dieren hadden geen eten en drinken en het was snikheet. Toen de reddingswerkers aankwamen waren al een paar varkens gestorven door dehydratatie en stress. De anderen werden ondergebracht in verschillende opvangcentra.

Angie is het 'produkt' van de intensieve veehouderij en is zo geselecteerd om zoveel mogelijk vlees op te leveren. Haar onderontwikkelde poten kunnen nauwelijks het gewicht van haar zware lichaam dragen. Mensen willen immers wel varkenskoteletten eten maar geen varkenspoten. Vele van de varkens hebben gewrichtsproblemen en leven op pijnmedicatie.


Angie begon 5 maanden geleden echt problemen te ondervinden en kwam niet meer buiten. Fiona, een ander varken bracht haar levenslust terug en ze werden meestal samen in de weide aangetroffen. Sinds enkele dagen kan Angie echter niet meer rechtop zonder hulp. Ze is nog altijd het vrolijke en lieve varken maar is gefrustreerd en kwaad op haar poten die haar leven momenteel zo bemoeilijken. Er werd dan ook beslist om haar deze week te laten inslapen. Ze wordt extra verwend en krijgt iedere dag lekkere appeltjes voorgeschoteld. Ze krijgt ook veel bezoek en wordt door iedereen vertroeteld. Ik heb haar amper een week gekend maar toch doet het pijn om zoiets mee te maken. Gelukkig heeft ze in tegenstelling tot veel van haar soortgenoten een mooi en lang leven gehad.

Onze doop...

Gisteren moest Eveline voor de eerste keer de hokken afsluiten 's avonds. Jessica zou dit samen met haar doen maar omdat ze zich ziek voelde nam ik haar plaats in.

Toen we door de weide van de varkens liepen viel het ons op dat het er nogal stil was. Er liep maar één varken in de weide. Ik ging nakijken waar ze waren terwijl Eveline de andere hokken afsloot. Plots zag ik tussen de schapen in de weide ernaast twee varkens opduiken. Ik wist meteen dat er iets niet in orde was. Nici stond aan het hek dat dicht hoorde te zijn maar dat helemaal open stond. Ze begon luid te schreeuwen naar haar zoon die ongeveer even ver als mij van haar verwijderd stond. Hij begon meteen naar haar toe te galoperen. Ik voelde me machteloos maar vond het ondertussen een fantastische ervaring om te zien hoe intelligent ze zijn en hoe goed ze met elkaar communiceren. Ze wisten heel goed dat ze iets deden wat niet mocht en wisten ook dat ik hen tegen kwam houden. Ze renden beiden triomfantelijk van me weg naar de andere weide.

De batterijen van mijn walkietalkie waren toevallig net op dus moest ik eerst om een andere lopen om hulp te kunnen inroepen. Met 5 hebben we tamelijk snel 2 varkens uit de schapenstal kunnen halen en ook Nici en haar zoon kunnen 'inrekenen'. Maar er bleven 4 varkens spoorloos. Plots zagen we de hele kudde schapen (ze zijn met ongeveer 100) in een grote groep de heuvel afkomen gevolgd door... geen herdershonden maar varkens. We schoten allemaal in de lach! Even later kwamen ook de 2 anderen vlotjes van de helling naar beneden. Toen ze in hun eigen wei stonden waren ze duidelijk nog aan het 'napraten' tegen elkaar over hun avontuur. Het is moeilijk kwaad te zijn op die kolossen met hun guitige ogen. Even later lagen ze allemaal als rozen in hun stro te dromen.

De andere dieren hebben zich gelukkig gedragen tijdens onze ronde.