verdwaalde geitjes

Gisteravond moest Eveline de hokken weer afsluiten. Plots hoorden we haar via de walkietalkie vragen vanwaar die 2 geiten kwamen die bij de varkens liepen. Er kwam geen antwoord van het witte huis (hoofdgebouw) dus gingen Corey en ik met de zaklamp een kijkje nemen. We dachten eerst dat de geiten niet van bij ons waren maar ze waren wel overdreven lief. Toen herkende ik één van in de schapenstal. We waren er vandaag nog bij geweest en hij was de hele tijd de schapen aan het wegbokken omdat hij al de aandacht voor zich alleen wou. Hij heeft zelfs geprobeerd om op mijn schoot te kruipen. Hij zag er nu allesbehalve fel uit en toen we aanstalten maakten om hen naar hun stal te begeleiden (3 weiden verder) liepen ze mooi achter elkaar achter ons aan. Het was zo'n grappig zicht: ik vooraan met mijn zaklamp, daarachter de 2 geiten en achteraan Eveline met een zaklamp. Ze waren erg gelukkig hun stal terug te zien. Het is nog altijd onduidelijk hoe ze in godsnaam zo ver weg geraakt zijn.


We hebben vandaag ook geluncht met Gene Bauer (voor velen het hoogtepunt van de maand). Een zeer charmante man die heel wat te vertellen heeft. En niet eenvoudig om een sandwich (American style, dus met veel te veel beleg in) op een fatsoenlijke manier op te eten voor zijn neus. Hij merkt ook in de VS een groeiend bewustzijn. Maar voeding is nu eenmaal een onderwerp waarbij de traditie en gewoonte zo hard ingebakken is, dat het een moeilijke taak is om hierop in te spelen. Mensen zijn volgens hem medelevende wezens die geen geweld willen en niet willen doden. En dit staat lijnrecht tegenover wat er gebeurt met de dieren die hun voedsel worden.
Maar zoals Martin Luther King ooit zei; 'When our days become dreary with low-hovering clouds of despair, and when our nights become darker than a thousand midnights, let us remember that there is a creative force in this universe, working to pull down the gigantic mountains of evil, a power that is able to make a way out of no way and transform dark yesterdays into bright tomorrows. Let us realize the arc of the moral universe is long but it bends toward justice'

We hebben hem gevraagd of we hem mogen interviewen voor het EVA magazine en het zal nog deze maand doorgaan. Hij was trouwens erg enthousiast over EVA en onze donderdag veggiedag! :-)

Baby's op ons bord

Door de varkens hier te zien in Farm Sanctuary realiseerde ik me hoe groot die dieren eigenlijk worden. En nee, het zijn geen speciale soort varkens. Het zijn diegene die in de VS en ook in Europa gekweekt worden voor het vlees. Er is 1 klein varkentje Fiona, die nu zes maanden oud is en hier nog steeds wordt gezien als 'het kleintje' (haar verhaal zie je hieronder). En ook al is ze niet meer dan een biggetje, toch worden ze op deze leeftijd normaal gezien geslacht. Ik berekende daarom eens hoe oud de dieren naar mensenleeftijden omgerekend eigenlijk zijn wanneer ze op ons bord belanden (welja, niet op mijn bord natuurlijk ;-) ) of wanneer ze geslacht worden omdat ze niet meer voldoende produceren.

Ik baseerde me daarbij op de gemiddelde levensverwachting van Belgen en op de leeftijden die deze dieren kunnen halen in gewone omstandigheden.

broiler kip (vleeskippen): geslacht op 45 dagen,

komt overeen met mens van 1 jaar oud

varken: geslacht op 6 maanden,

komt overeen met mens van 4 jaar oud

kalf: geslacht op 8 maanden

komt overeen met mens van 2,7 jaar oud

dikbilrund (vleesrund): geslacht op 2 jaar

komt overeen met mens van 8,3 jaar oud

leghen: geslacht op 13 maanden

komt overeen met mens van 8,6 jaar oud

melkkoe: geslacht op 5,6 jaar

komt overeen met mens van 22,3 jaar oud

Dus eigenlijk worden dieren gegeten die niet eens de volwassenheid bereikt hebben.

Op de foto hierboven zie je rechts Fiona staan. Ze staat naast een middelgroot varken (van ongeveer 1,5 jaar oud).

Fiona:

Fiona is het wegwerpprodukt van de instensieve varkensindustrie. Er wordt gestreefd naar het bekomen van steeds grotere worpen (30 biggen per zeug terwijl wilde varkens slechts 5 biggen werpen). Hierdoor zijn er reeds bij de geboorte al zwakkere biggen die meestal vrij snel sterven en tijdens de 2 weken dat ze bij hun moeder kunnen zogen (biggen zijn eigenlijk tijdens de eerste 3 levensmaanden volledig afhankelijk van moedermelk) vallen er nog eens een aantal biggen uit doordat ze niet op kunnen tegen de concurrente met de sterkere uit het nest.

Nog voor de biggen naar de vetmesterij gebracht worden is 20 % van het nest gestorven. Meestal worden ze op een erg gewelddadige manier gedood of ze sterven een langzame dood door uitputting of verhongering. Fiona en haar broertje waren te zwak om naar de vetmesterij te brengen en werden aan hun lot over gelaten. Ze waren er zo erg aan toe dat ze onmiddellijk naar de dierenkliniek gebracht werden. Voor haar broertje kwam alle hulp te laat, maar Fiona haalde het en is nu een vrolijk biggetje met een uitzonderlijke eetlust en verkenningsdrang.

Ps: deze foto is een aantal maanden geleden genomen. Ze is nu een stuk groter.

Evan en Angie

Evan:

De dag nadat we op Farm Sanctuary aankwamen kwam er een oproep om een redding te doen. Er was een geitje ontsnapt vanop een markt in New York City. Op de markten daar worden dieren te koop aangeboden en dan ter plekke geslacht. Dit geitje wist te ontsnappen en werd door Farm Sanctuary opgehaald. Bij aankomst bleek het beestje amper 2 maanden oud te zijn. Het was uitgeput, ondervoed en had een longontsteking. Na een dag ging het erg achteruit en moest het naar de dierenkliniek. Daar onderging hij 2 bloedtransfusies en sinds gisteren is het terug op de boerderij. We zijn natuurlijk allemaal heel blij dat hij weer begint te eten en om aandacht vraagt. Voorlopig zit hij nog in afzondering omdat hij ook te jong is om al in de kudde geïntroduceerd te worden. We gaan hem zoveel mogelijk knuffelen in de stal en nemen hem in de namiddag mee in het zonnetje in de weide.


Angie werd ongeveer 11 jaar geleden gered met nog een 60-tal andere varkens uit een vrachtwagen. De bestuurder had zijn volgeladen vrachtwagen langs de weg achter gelaten om onbekende redenen. De dieren hadden geen eten en drinken en het was snikheet. Toen de reddingswerkers aankwamen waren al een paar varkens gestorven door dehydratatie en stress. De anderen werden ondergebracht in verschillende opvangcentra.

Angie is het 'produkt' van de intensieve veehouderij en is zo geselecteerd om zoveel mogelijk vlees op te leveren. Haar onderontwikkelde poten kunnen nauwelijks het gewicht van haar zware lichaam dragen. Mensen willen immers wel varkenskoteletten eten maar geen varkenspoten. Vele van de varkens hebben gewrichtsproblemen en leven op pijnmedicatie.


Angie begon 5 maanden geleden echt problemen te ondervinden en kwam niet meer buiten. Fiona, een ander varken bracht haar levenslust terug en ze werden meestal samen in de weide aangetroffen. Sinds enkele dagen kan Angie echter niet meer rechtop zonder hulp. Ze is nog altijd het vrolijke en lieve varken maar is gefrustreerd en kwaad op haar poten die haar leven momenteel zo bemoeilijken. Er werd dan ook beslist om haar deze week te laten inslapen. Ze wordt extra verwend en krijgt iedere dag lekkere appeltjes voorgeschoteld. Ze krijgt ook veel bezoek en wordt door iedereen vertroeteld. Ik heb haar amper een week gekend maar toch doet het pijn om zoiets mee te maken. Gelukkig heeft ze in tegenstelling tot veel van haar soortgenoten een mooi en lang leven gehad.

Onze doop...

Gisteren moest Eveline voor de eerste keer de hokken afsluiten 's avonds. Jessica zou dit samen met haar doen maar omdat ze zich ziek voelde nam ik haar plaats in.

Toen we door de weide van de varkens liepen viel het ons op dat het er nogal stil was. Er liep maar één varken in de weide. Ik ging nakijken waar ze waren terwijl Eveline de andere hokken afsloot. Plots zag ik tussen de schapen in de weide ernaast twee varkens opduiken. Ik wist meteen dat er iets niet in orde was. Nici stond aan het hek dat dicht hoorde te zijn maar dat helemaal open stond. Ze begon luid te schreeuwen naar haar zoon die ongeveer even ver als mij van haar verwijderd stond. Hij begon meteen naar haar toe te galoperen. Ik voelde me machteloos maar vond het ondertussen een fantastische ervaring om te zien hoe intelligent ze zijn en hoe goed ze met elkaar communiceren. Ze wisten heel goed dat ze iets deden wat niet mocht en wisten ook dat ik hen tegen kwam houden. Ze renden beiden triomfantelijk van me weg naar de andere weide.

De batterijen van mijn walkietalkie waren toevallig net op dus moest ik eerst om een andere lopen om hulp te kunnen inroepen. Met 5 hebben we tamelijk snel 2 varkens uit de schapenstal kunnen halen en ook Nici en haar zoon kunnen 'inrekenen'. Maar er bleven 4 varkens spoorloos. Plots zagen we de hele kudde schapen (ze zijn met ongeveer 100) in een grote groep de heuvel afkomen gevolgd door... geen herdershonden maar varkens. We schoten allemaal in de lach! Even later kwamen ook de 2 anderen vlotjes van de helling naar beneden. Toen ze in hun eigen wei stonden waren ze duidelijk nog aan het 'napraten' tegen elkaar over hun avontuur. Het is moeilijk kwaad te zijn op die kolossen met hun guitige ogen. Even later lagen ze allemaal als rozen in hun stro te dromen.

De andere dieren hebben zich gelukkig gedragen tijdens onze ronde.

weekendje vrijaf

Vandaag en morgen hebben we allebei vrijaf. We hebben een wandeling op de boerderij gemaakt en daarbij heel veel tijd doorgebracht bij de dieren. Een selectie van onze foto's staat in de links.

We hebben ook een rondleiding bijgewoond die zeer interessant was. De aanpak was nogal hard vonden we zelf, maar bij nader inzien heeft het natuurlijk geen enkele zin om de waarheid rond factory farming te verdraaien. Eerst werd er een filmpje getoond met de gangbare 'folterpraktijken' in dierfabrieken. Daarna werden gedurende de rondleiding vragen beantwoord, dieren geknuffeld en ook achtergrondverhalen bij de dieren verteld. Na de rondleiding werd nog eens benadrukt dat het belangrijk is dieren te zien als voelende wezens en dat het goed is om hen als onze vrienden te zien en niet als ons voedsel.

In de diepvriezer van het bezoekerscentrum hebben we een massa lekkere dingen ontdekt. We hebben onszelf getrakteerd op een vegan ijsje en het was overheerlijk. Nogal iets anders dan die waterachtige smaak van Tofutti. Er moet nog zoveel ingevoerd worden in België!

Sofia en Gabriëlla, onze veganhuiskatten hebben ons hart en ons bed veroverd. Ze zijn een beetje te dik maar wel heel lief. Meestal liggen ze op de bedden te slapen en vanaf dat ze de deur horen opengaan, gaan ze nieuwsgierig gaan kijken wie er thuiskomt. Ze vinden het blijkbaar niet erg dat er hier constant andere mensen wonen.

eerste werkdag

Na een nogal woelige nacht met veel intriges en drama in Veganhouse (dat heb je met 18-jarigen ...) mochten we aan onze eerste werkdag beginnen.
Voor mij (Melanie) was het een fantastische ervaring. Het is ontzettend leerrijk en ontroerend om bij blije dieren te kunnen vertoeven. Ze verbazen me voortdurend met hun intelligentie en eigen karakters. Ondertussen krijg ik ook wel een paar keer per dag de krop in de keel als ik aan al hun soortgenoten denk die niet zo'n happy end krijgen.

Vandaag was het weer heel warm en aangezien de huid van de varkens erg op de onze lijkt moesten ze ingesmeerd worden met zonnecrème. Ze vonden het erg aangenaam en sommigen ploften spontaan neer aan mijn voeten om een 'bellyscrub' te krijgen. De varkens hier zijn veel groter dan degene die we normaal zien (als we er zien). In de bio-industrie worden ze al geslacht op 6 maanden, dus nog voor ze volwassen zijn. Toch zijn deze kolossen zo gevoelig en zich bewust van jouw aanwezigheid dat er nooit een je omver zal duwen of pletten.

De hanen waren niet zo gezellig want die maken erg veel lawaai en vallen ook soms aan. Maar je krijgt er wel een goede reactiesnelheid door. De kalkoenen zijn ook mijn favorieten. Die zijn zo zachtaardig en nieuwsgierig!

Verder heb ik vandaag vooral veel medicatie moeten geven en ook pootverbandjes aanleggen bij kippen.
Morgen werk ik nog samen met iemand van Farm Sanctuary en daarna mag ik zelfstandig werken. Iedereen krijgt wel een walkietalkie zodat we hulp kunnen inroepen of vragen stellen als het nodig mocht zijn.

Varkensgriep en schattige varkens

Onze eerste ochtend op Farm Sanctuary!

We zijn blij het drukke New York achter ons gelaten te hebben en wakker te worden met kraaiende hanen en boerderijgeluiden. Bovendien is de omgeving hier zo fantastisch mooi dat je al energie krijgt door alleen maar buiten te lopen.

Gisteren las ik in de krant dat er naar schatting 800 000 mensen in New York besmet werden met de varkensgriep tijdens de afgelopen zomer. Zo'n 10 percent van de New Yorkse populatie dus. Toch wel spectaculaire cijfers. Hopelijk hebben we het virus niet mee gebracht naar hier want ik zou het me nooit vergeven dat we de varkens ermee besmetten.

We maakten gisteren nog kennis met een aantal varkens en ik moet eerlijk toegeven dat ik een beetje schrik had om de stal binnen te stappen bij zo'n kolossen. We werden echter vriendelijk besnuffeld en uitgenodigd om hen te krabben en te knuffelen. Ze liepen achter ons aan als jonge hondjes en veroverden meteen ons hart.

Spijtig genoeg zijn ze belemmerd door hun zware lichaamsbouw. Deze werd door de jaren heen zo 'gemaakt' door de intensieve veehouderij zodat ze zoveel mogelijk vlees aanzetten op korte tijd. De meeste van hen hebben ook geen staartje meer want dit werd gecoupeerd.

Wat me ook erg opviel was dat hun stal zo proper was dat je er zin van kreeg om samen met hen in het stro te gaan liggen. Deze dieren zijn zo proper en maken zelfs 's avonds een nest waar ze dan allemaal gezellig samen in gaan liggen op een rijtje. Ze zijn erg zindelijk en gaan bijvoorbeeld hun behoeftes niet doen in hun slaapplaats.

Wat een verschil toch met de boerderijen die we allemaal kennen en waar ze meestal apart op een betonnen vloer in hun eigen uitwerpselen hun korte leven doorbrengen.

Wat doen we hen toch aan?